حسابی حالم بخاطر سکوتت بد بود
از قیافه ماتم زدم چند تا عکس گرفتم و فرستادم برای هستی و گفتم بفرسته برای تو (نمیدونم چرا اصلا خودم نفرستادم و دادمش به هستی!! نمیدونم شاید داشتیم حرف میزدیم)
میخواستم بدونی چقدر ناراحتم کردی
اگه الان بود دیگه این کارو نمیکردم
جدا از این که نمیخوام با دیدن غمم غمگین شی الان به نظرم حرکت رو مخی بود!!
اصلا که چی!
قضیه اونایی بود رگشونو میزدن عکسشو میفرستادن (مورد داشتیم سرچ کرده عکس خودکشی بعد فرستاده :|||||||||||| :))))))))
یادمه همون موقعم پشیمون شدم که چه کاری بود و مگه مشکلی رو حل میکرد!
آدما کامل نیستن
اشتباهایی میکنن که بعد پشیمون میشن
جواب کسایی رو میدن که نباید بدن
با کسایی زندگی میکنن که نباید بکنن
جاهایی میرن که نباید برن
حرفایی میزنن که نباید بزنن
هیچ آدمی کامل نیست
مهم اینه که آدما اشتباهاشونو جبران کنن
کسی که بد های زندگیشو خوب نکنه
اوم...
فکر کنم هنوز صفتی برای آدمایی که اصرار به بد موندن دارن (کسایی که نمیپذیرن اشتباه کردن! بعد که پذیرفتن میگن خوب کردم! بعد که پشیمون شدن هم میگن من همینم! نمیتونم خودمو تغییر بدم یا نمیخوام خودمو تغییر بدم!) ساخته نشده یا شایدم من به ذهنم نمیرسه
تو چیزی به ذهنت نمیرسه؟
نوشته شده در جمعه دوازدهم خرداد ۱۳۹۶ساعت 21:4 توسط سارا|
برچسب:
نویسنده: کامران قاسمیپور